ترامپ رئیس جمهور شد

و تو نیستی...

... که شاید سهم تو نباشد.

یک ماهه تمام جمله های دنیا به این جمله ختم میشه...

قلبم داره وایمیسته. باید تا یادم نرفته همه شو بنویسم. وایساده بودیم دم اسنک آرمین مثل خیلی وقتای دیگه که یهو یاد قدیما می کنیم و وسط خیابون بی خیال از تمام دنیا شروع می کنیم به هر هر و کر کر کردن و اینقدر می خندیم که توجه همه بهمون جلب میشه که دوتا پسر اومدن بهمون گفتن بیاین بامون دوست شین و خلاصه تا غذاشون آماده میشد وایسادن به لاس زدن با ما دوتا که تو یه دنیای دیگه بودیم و داشتیم اصن از یه زندگی دیگه حرف می زدیم و میخندیدیم. غذاشون که آماده شد سوار موتورشون شدن و رفتن مام رفتیم رو یکی از صندلیا نشستیم و شروع کردیم باز همون حرفا رو زدن و خندیدن که یهو یه پسره که به نظر خیلیم جوون بود اومد جلو و گفت دانشجو اصفهان هستین؟ یه نگاه به هم کردیم گفتیم ای باباااا، بی خیال تورو خدا. گفت سال 80 من با یه دختر خانمی که دانشجوی اصفهان بود از همین طریق دوست شدم، چهار سالی که اینجا دانشجو بود با هم دوست بودیم و خیلی هم همو دوست داشتیم تا این که درسش تموم شد و رفت و نتونستیم با هم ازدواج کنیم، چشامون چارتا شد چی میگه این خدایا؟ الان خانمم و دوتا بچه هام تو ماشین نشستن، اونم ازدواج کرده و بچه داره. ام

کاش حداقل وقتی تو این سرمای تهران اون شالگردنی رو انداختی که من واست بافتم، همونی توی بهترین خاطره مون بهت هدیه دادم، برای یک لحظه، چند ثانیه فقط منو یادت بیاد و لبخند بشینه رو لبت. شاید حتی یه جایی اون گوشه های قلبت احساس کنی که دلت برام تنگ شده..

سجاد افشاریان

من از تو می نویسم
تو هر که را دوست داری بخوان
که من پیاده ی تو ام
تجریش و شریعتی و نواب و صیاد و هنگام و شباهنگام تو ام
من انقلاب تو ام
چمران نه
هفت تیر خورده ی تو ام
من به تنهایی
طهران تو ام

+حالا خواه هر چقدر که تو دور باشی از من..

کاش می شد یه نفر رو که بلاک کردی دیگه هیچوقت نتونی از بلاک درش بیاری.. کاش یه راه بی بازگشت بود این کوفتی. که می رفتی و دیگه هیچوقت برنمیگشتی.

+ دیگه هیچوقت برنگرد..

گاهی هم خیییلی یهویی آدم تمام تصوراتش خرااب میشه میریزه پایین..

ابی هم پدربزرگ شد،

و تو نیستی..

+ حتما باید توی تمام نوشته های وبلاگش مدااام اسم تو رو بیاره حتما؟ لعنت

+

[ در من چیزی مرده است که روزی مرا زنده نگاه میداشت! ]

بزرگترین اشتباه زندگیم توقع داشتن از آدم هاست. همیشه روزی هزار بار برای خودم تکرار می کنم گه آهای از کسی توقع نداشته باش؛ از فلانی که مهم ترین آدم زندگیته تا اونی که اصلا شعورش به این چیزا نمی رسه! توقع و انتظار داشتن از آدم ها فقط زندگی رو تباه می کنه. باز وقتی توی یه موقعیت گیر کردم؛ باز سر کوچکترین و بزرگترین مسائل زندگیم باید بشینم یه عالمه گریه کنم که چرا فلانی اون کار رو کرد!گاهی از خودم متنفر میشم. گاهی که از آدما انتظار بیجا دارم؛ گاهی که تماام مدت روز رو به تو فکر می کنم و گاهی که ازت متنفر میشم که چرا اینقدر دوستت دارم..

امشب خیلی شب بدیه واسم. چون هم شب تولدمه هم باید بشینم تو اتوبوس تا صب!

روز تولدم به طرز عجیبی سوت و کوره! عجیب..